کافه گردش
اجتماعی
۹ خرداد ۱۳۹۳, ۱:۱۸ ب.ظ

اهدای عضو/اهدای زندگی

بخشندگی عادتِ دهش بدونِ انتظار جبرانِ آن از سوی طرفِ مقابل است. هنگامی که از بخشش‌ صحبت می‌کنیم، تنها از امورات مادی سخن نمی گوییم یا بخشش کدورت و ناراحتی. بخشش و عطا می تواند خاص زندگی و زندگی بخشیدن باشد. زندگی بخشیدن می تواند بخشش جزای مرگ باشد یا بخشش اندام های بدن. منظور ما همه اندام‌های بدن است که انسان بدان‌ها نیاز دارد. بخشش و از خود گذشتگی اساس دین ماست. اسلام بخشندگی را قلب خود می داند.

2

در سوره مائده آیه ۳۲  آمده است «و هر که نفسی را حیات بخشد مانند آن است که همه ی مردم را حیات بخشیده است.» با استناد به این آیه از قزآن می‌توان فهمید که احکام اسلامی نه تنها اهدای عضو را اجازه می‌دهد، بلکه بدان تشویق نیز می‌نماید و آن را از مهم‌ترین مستحبات به شمار می‌آورد تا جایی که بعضی اوقات به سر حد وجوب نیز می‌رسد.

اولین پیوند موفقیت آمیز عضو در جهان به سال ۱۳۳۲ باز می گردد که با اهدای کلیه از سوی فردی به نام رونالد لی برای اولین بار در تاریخ جهان رخ داد و اولین پیوند اعضا در ایران نیز در سال ۱۳۴۷ در شیراز به وقوع پیوست. اگر چه پیوند اعضا یک اتفاق در عرصه پزشکی است که جهان و زندگی بشر را متحول کرد اما آنچه که از آن به عنوان بخشش با عبارت اهدای عضو از آن یاد می شود تنها به چندین سال این تحول باز نمی گردد بلکه با تاریخ بشریت پیوند ناگسستنی دارد. 

و اما مرگی که پایان ندارد. مرگی که در سکوت زندگی نباتی ادامه می یابد و نفس ها به نفس دستگاه ها بندند. مرگی که خانواده را بر سر دو راهی بودن یا نبودن قرار می دهد که از عزیزشان دل بکنند یا لبخندی بر لبان خانواده دیگری که چشم در گرو نفس های رو به شماره عزیزشان دارند بنشانند. 

در کشور ما بر طبق آمار وزارت بهداشت سالانه حدود ۳ هزار تا ۶ هزار نفر در ایران با مرگ مغزی جان خود را از دست می دهند که از این تعداد تنها شاهد اهدای عضو ۴۰۰ نفر بیمار مرگ مغزی بوده ایم. همین آمار در ابتدای نزدیک به ۲/۰ نفر در یک مییلیون جمعیت و در سال های بعد به ۷/۵ نفر در یک میلیون نفررسیده است. آمار جهانی در مورد اهدای اعضای بیماران مرگ مغزی ۲۰ نفر در یک میلیون نفر است که میزان یاد شده در کشوری نظیر اسپانیا به عنوان بیشترین آمار اهدای اعضای بیماران مرگ مغزی، رقمی نزدیک به ۳/۳۴ نفر در یک میلیون است. با استناد به این آمارها و ارقام می توان فهمید که اهدای عضو در ایران نوپاست و برای گسترش آن نیاز به تلاش و فرهنگ سازی در میان توده مردم دارد. 

روز پیش وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی کشور اعلام کرد: 
“از این پس خدمات بیمارستانی برای اهداکنندگان عضو رایگان است و بستگان این افراد لازم نیست هزینه‌ای برای اهدای عضو پرداخت کنند. امروز متوجه شدیم اهداکنندگان عضو هم موظف به پرداخت هزینه بیمارستان هستند، به همین دلیل تصمیم گرفتیم تا این هزینه‌ها حذف شوند.”

حسن هاشمی هدف از این اقدام را تشویق اهداکنندگان عضو عنوان کرد و افزود: “اهداکنندگان حتی نیازی به پرداخت همان ۱۰‌درصد اعلام شده در طرح نظام جامع سلامت را هم ندارند و تمام هزینه‌های بیمارستانی آنان را دولت پذیرفته و پرداخت می‌کند.”

حال با توجه با طرح جدید دولت برای تشویق و بالابردن آمار اهدای عضو در ایران باید به این نکته اشاره کرد که با وجود آنکه اهدای عضو عملی انسان دوستانه است و این عمل را نمی شود با پول قیاس کرد اما آیا صرف پرداخت هزینه های میلیونیی که خانواده های در روزهای متمادی برای نجات عزیزشان در بیمارستان ها خرج می کنند؛ می توان اهدای عضو را فرهنگ سازی کرد؟ با این وجود که حتی بستری شدن یک روزه در بیمارستان هزینه های بالایی به همراه دارد، رایگان بودن هزینه های بیمارستان برای خانواده هایی که به ناگهان عزیز خود را از دست داده اند و هم باید هزینه های میلیونی و بی ثمر درمان را متقبل شوند مشکلی را از روی هزار مشکل آنها بر می دارد اما آیا این همان چیزی است که خانواده های اهداکنندگان عضو می خواهند؟ 

منبع: شفاف

سپیده تدین
525 بازدید

هم اکنون دیگران می خوانند


پیشنهاد میکنم این مطالب راهم بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *