من حسن روحانی هستم نه محمود احمدی نژاد!

9303-5m211

به گزارش مجله اینترنتی کمونه متفاوت بودن، یک رسم دیرینه در فضای اجتماعی کشور است. همه دوست دارند وقتی به مسئولیتی می‌رسند و یا پستی می‌گیرند متفاوت باشند؛ حالا فرق نمی‌کند که سرمربی تیم ملی باشی یا رئیس جمهور، دوست داری نسبت به فرد قبلی خود متفاوت باشی تا بگویند او با قبلی فرق دارد. گاهی این تفاوت خوب است »

متفاوت بودن، یک رسم دیرینه در فضای اجتماعی کشور است. همه دوست دارند وقتی به مسئولیتی می‌رسند و یا پستی می‌گیرند متفاوت باشند؛ حالا فرق نمی‌کند که سرمربی تیم ملی باشی یا رئیس جمهور، دوست داری نسبت به فرد قبلی خود متفاوت باشی تا بگویند او با قبلی فرق دارد. گاهی این تفاوت خوب است و گاهی هم این تفاوت زمینه ساز مشکلات فراوانی می‌شود به ویژه که اگر در سطح عالی کشور و ریاست قوه مجریه باشد.

مردم ایران طی ۹ سال گذشته به خوبی این متفاوت بودن را درک کرده‌اند، ابتدا با ظهور محمود احمدی نژاد و بعد از آن ظهور حسن روحانی. احمدی نژاد که با پیروزی بر آیت‌الله هاشمی به قدرت رسیده بود، از همان روزهای اول صحبت از تغییر وتفاوت می‌کرد و می‌خواست به گونه‌ای رفتار کند که مردم بگویند او با دیگران فرق دارد. نحوه لباس پوشیدن، سخن گفتن، تصمیم گرفتن، نصب کردن، عزل کردن و همه و همه نشان می‌داد که احمدی نژاد، نسبت به خاتمی و هاشمی رئیس جمهور متفاوتی است.

این تفاوت اما مشکلات فراوانی را برای کشور به وجود آورد و این خواست شهردار سابق تهران برای متفاوت بودن، زمینه ساز بحران‌های اجتماعی و سیاسی در کشور شد و کار را به جایی رساند که احمدی نژاد با سیاسیون بزرگ و کوچک ایران درگیر شود و حتی پای این درگیری‌ها به مجلس شورای اسلامی نیز باز شود و دو رئیس قوه پیش چشم ملت به درگیری لفظی باهم پرداختند. بعد از پایان عصر احمدی نژاد، رئیس جمهوری به قدرت رسید که او هم دوست داشت یک رئیس جمهور متفاوت لقب بگیرد.

روحانی از همان روزهای اول با توجه به شناختش از فضای سیاسی کشور و سابقه فعالیتش در قوه مقننه، قوه مجربه و مجمع تشخیص سعی کرد، چهره‌ای معتدل از خود معرفی کند و دست دوستی خود را به سمت تمام نهادهایی که احمدی نژاد پنجه در پنجه آنها انداخته بود دراز کرد. او حتی سعی کرد با « کلید» معروف خود، درهایی که در زمان احمدی نژاد در سیاست خارجی بسته شده بود، باز کند تا مردم به خوبی متوجه شوند رئیس جمهور روحانی امروز ایران با رئیس جمهور مکلای دیروز متفاوت است.

روحانی برای اینکه مردم بیشتر این معنا را باور کنند، برخلاف رئیس جمهور پیشین و حتی بسیاری از سیاستمداران ایران، فرهنگ معذرت خواهی را نیز در ایران باب کرد و در حالی که بسیار مردم منتظر بودند، روحانی بگوید: «در محله ما برای سبد کالا صف نبود» از مردم عذرخواهی کرد. روحانی حتی در آخرین کنفرانس خبری خود، از تفاوتش با احمدی نژاد سخن گفت و اعلام کرد که:« اینکه شب خواب ببینیم و صبح تصمیم بگیریم، این در دولت ما وجود ندارد. اگر اکثریت جلسه نظرشان چیز دیگری باشد من در جلسات عقب نشینی می کنم. من در یارانه نظر دیگری داشتم ولی جمع اقتصادی ما نظر دیگری داشتند و من تسلیم نظر آنها شدم. مردم به من اختیار داده اند که با خرد جمعی و مشاورت به تصمیم برسم نه اینکه هر کاری خودم خواستم انجام دهم.»

روحانی با تمام وجودش می‌خواهد بگوید که احمدی نژاد نیست و این را می‌شود در یک سال سپری شده از زمانی که نام او صندوق‌ها خارج شد، مشاهده کرد.